تبلیغات
وبلاگ تخصصی زمین شناسی - آبشار نیاگارا از دید زمین شناسی

طراحی سایت

قالب وبلاگ

طراحی سایت


وبلاگ تخصصی زمین شناسی
دانستن کافی نیست،باید به دانسته ی خود عمل کنید.
نوشته شده در تاریخ دوشنبه 29 خرداد 1391 توسط سپهوند پور

منطقه نیاگارا در 161 کیلومتری شمال تورنتو در بخش وسیعی از شرق به غرب سپر کانادا واقع شده و کوهستانهای آپالاش و آیرونداک را شکل داده است.رودخانه نیاگارا با گسترش شرقی – غربی به طول 100 کیلومتر در این ناحیه جریان دارد.این صفحه بخش کوچکی از دریاچه های کم عمق کانادا محسوب می شود.این دریاچه های بزرگ امروزه 25درصد آب شیرین دنیا را تامین می کنند که 99درصد این آب حاصل ذوب یخچالها می باشد.(ادامه مطلب ... )

پرتگاه نیاگارا

این پرتگاه از بخش غربی نیویورک در آمریکا آغاز شده و به سمت غرب تا جزیره مانیتولین در ایالت اونتاریو کانادا ادامه دارد که از ایالت ایلینویز و ویسکانسین نیز می گذرد.

این پرتگاه به طول 1609 کیلومتر بوده و ارتفاعش از سطح دریا بین 183 تا 189 متر درمکانهای مختلف متغیر است.پرتگاه نیاگارا آخرین دلیل ظهور آبشار نیاگاراست.بدون چنین پرتگاهی شاید هیچگاه آبشار نیاگارا شکل نمی گرفت.این پرتگاه قبل از دوران یخبندان زمین شکل گرفته و بخشی که امروزه اناریوی جنوبی نامیده می شود در دوران پالئوزوئیک از آب خارج شده است.سنگهای اردوویسین و سیلورین پرتگاه نیاگارا از قدیمی ترین سنگهای منطقه بوده که حدود 415 تا 430 میلیون سال سن دارند.این پرتگاه خط گسل یا ریفت نیست اما در اثر فرسایش ایجاد شده و در واقع ساختار کوهستانی می باشد .بخش غربی این پرتگاه از بخش شرقی آن مرتفع تر است.بخش غربی آن در  واترتان نیویورک 147متر از سطح دریا ارتفاع داشته در حالی که بخش شرقی آن در انتاریو فقط 35 متر از سطح دریا ارتفاع دارد.

تولد آبشار نیاگارا

در گذشته منطقه نیاگارا بخش تحتانی دریای آب شور گرمسیری بوده است.دانشمندان معتقدند در حدود 65میلیون سال پیش ستاره دنباله دار بزرگی در منطقه یوکاتان پنسیولا مکزیک با زمنی برخورد کرد.این برخورد،حجم عظیمی از خاک را در فضا پراکنده کرد که درنتیجه سبب تغییرات جوی و به دنبال آن عصریخبندان و انقراض دایناسورها شد.با عقب نشینی یخچالها ، آب دریاچه های بالادست در 5نقطه از پرتگاه نیاگارا به سمت دریاچه های پایین جاری شد.12000 سال قبل رودخانه نیاگارا به اصلی ترین خروجی آب در این پرتگاه تبدیل گشت.با جاری شدن آب دریاچه  اری  به سمت دریاچه اونتاریو رودخانه نیاگارا در مسیر امروزی خود جریان یافت.دراین زمان دریاچه کوئین استون بوسیله آب دریاچه اونتاریو پر شده وسبب شد تا اراتفاع آبشارهای اصلی نیاگارا به 11 متر برسد.زمانیکه آب در پرتگاه جاری گشت خرده های یخساری و سنگ آهکهای پرتگاه نیاگارا را در خود هضم کرده و تنگه نیاگارا را پدید آورد.محل تولد آبشارهای نیاگارا توسط زمین شناسی به نام دکتر روی اسپنسر که امروز نام این منطقه نیز از نام وی مشتق شده است ،کشف شد.

نرخ جریان آب در آن هنگام 25 درصد نرخ امروزی بوده است.دانشمندان حجم آب جاری در آبشارهای اصلی را ft/m2 37500 در هر ثانیه برآورد کرده اند.از آنجایی که یخچالها به روند عقب نشینی خود به سمت شمال ادامه دادندسبب باز شدن سدهای سیلتی شده که اجازه عبور آب را به دریا در اثر کاهش سطح آب از دریاچه اونتاریو داد.در اثر واکنش به وزن یخچالهای عظیم پوسته شمالی زمین بالا آمده و سبب بیرون ریزی بیشترآب دریاچه اونتاریو گشت.آخرین عقب نشینی یخچالی 12000 سال قبل روی داد. سومین و آخرین عقب نشینی یخچال ویسکانسین از شرق خلیج هادسون در لابرادور آغاز شد.

رسوبات نیاگارا

نهشته های رسوبی نیاگارا شامل :

ماسه سنگ ، شیل و سنگ آهک دریایی می باشد که در دوره سیلورین نهشته شده است.با گذشت سالها طبیعت با باد،آب و یخ ادغام شده و لایه هایی از سنگ و خاک را در نیاگارا برجای نهاده است.زمانیکه ریزش آب به منطقه جنوب میشیگان مرکزی امروزی رسید روند فرسایش آرامتر شده و سطح آب تا مرز لایه های سنگ آهکی منطقه نیاگارا بالا آمد. آبشارها در این نقطه 15 متر بالاتر از آبشارهای امروزی بوده که به همین علت تنگه نیاگارا نیز عمیق تر گشته است.

فسیلهای نیاگارا

حدودا 425 میلیون سال پیش نیاگارا بخش زیرین دریای گرمسیری بوده است که امروزه فسیلهای آن دوران در اعماق لایه های شنگی نیاگارا یافت می شوند.به علت عمیق بودنتنگه نیاگارا این فسیلها در دیواره آن قابل رویت می باشند.فسیلهای یافت شده در این منطقه عبارتند از :

تریلوبت به سن کرتاسه

گاستروپودا در سنگهای سیلورین

ستاره دریایی در لایه های شیلی روچستر

مرجانهای شیپوری

براکیوپودا و سفالوپودا

آینده آبشار نیاگارا

آنچه که قرار است در آینده برای آبشار نیاگارا رخ دهد قابل پیش بینی نیست.اما واضح است که فرسایش ظاهر این آبشار را تغییر خواهد داد.زمین شناسان چنین ارزیابی کرده اند که این آبشار تا 8000 سال آینده به سمت جنوب فرسایش خواهد داشت.بزرگترین عامل تهدید از بین رفتن آبشار هورس شو ریزشهای سنگی می باشد که سبب کم عمق شدن و درنهایت شاخه شاخه شدن آن می شود.




.: Weblog Themes By Pichak :.


تمامی حقوق این وبلاگ محفوظ است | طراحی : پیچک